Odpowiedzialność karna
Działalność w zakresie ochrony osób i mienia może spotkać się z zarzutami ze strony zleceniodawcy, iż ochrona była niestaranna, niedbała co w następstwie spowodowało określone szkody. Sytuacja taka wiąże się z ewentualnością dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z nienależytego wykonania zlecenia czy umowy. W prawie cywilnym dochodzenie tego rodzaju roszczeń i uzyskanie odszkodowania nosi nazwę odpowiedzialności kontraktowej. Drugą zasadniczą płaszczyzną roszczeń cywilnoprawnych o naprawienie szkody zaistniałej w związku z realizacją zadań ochronnych jest spowodowanie jej czynem niedozwolonym /zachowanie bezprawne i zawinione przez pracownika ochrony/. Na gruncie prawa cywilnego dochodzenie tych roszczeń i orzeczenie przez sąd cywilny obowiązku naprawienia szkody nosi nazwę odpowiedzialności deliktowej. W przeciwieństwie do odpowiedzialności kontraktowej, w której roszczeń mogą dochodzić tylko strony umowy, w odpowiedzialności deliktowej roszczenia o naprawienie szkody może przeciw agencji czy też pracownikowi ochrony wysunąć każdy, kto został lub czuje się poszkodowany czynem niedozwolonym. Mogą to więc być osoby pokrzywdzone przestępstwami lub wykroczeniami, w wyniku których doszło do szkód majątkowych lub niemajątkowych, osobistych, za które dopuszcza się pieniężne zadośćuczynienie za doznane krzywdy.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ KARNA PRACOWNIKA OCHRONY

Art. 42 ustawy o ochronie osób i mienia:

“Pracownik ochrony podczas wykonywania zadań ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych”

Art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia:

“Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył upoważnienia lub nie dopełnił obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.”

Podstawowym materiałem prawnym, regulującym kwestie odpowiedzialności pracownika ochrony, reguluje Kodeks karny. Przykładowo przekroczenie upoważnień ustawowych przy zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego może implikować odpowiedzialnością nie tylko z ustawy o ochronie osób i mienia, ale także – w wyniku zbiegu przepisów – z odpowiednich artykułów Kodeksu karnego – za uszkodzenie ciała, a nawet nieumyślne spowodowanie śmierci. Jak się ma do powyższych stwierdzeń, cytowany art. 42 ustawy dotyczący ochrony prawnej, przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Należy stwierdzić, że pracownik ochrony, co prawda nie jest funkcjonariuszem publicznym, ale jedynie korzysta z takiej samej jak on, ochrony prawnej. Sprowadza się ona głównie do podwyższonej karalności za czyny skierowane przeciwko niemu w czasie pełnienia służby. Z drugiej jednak strony należy wyraźnie podkreślić, że w określonych przypadkach funkcjonariusz publiczny odpowiada według zaostrzonych reguł w porównaniu z zasadami ogólnymi Kodeksu karnego.

PRAWO UŻYCIA BRONI
 
Na podstawie treści art. 36 ust.1 pkt. 5 ustawy o ochronie osób i mienia w związku z §1 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia pracownik posiadający licencję pracownika ochrony fizycznej przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo do użycia broni palnej w następujących przypadkach: § w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie pracownika ochrony albo innej osoby, § przeciwko osobie, która nie zastosowała się do wezwania natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu pracownika ochrony albo innej osoby, § przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną pracownikowi ochrony, § w celu odparcia gwałtownego bezpośredniego i bezprawnego zamachu na ochraniane osoby, wartości pieniężne oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne.
Przycisk Facebook "Lubię to"
 
Reklama
 
 
Dzisiaj stronę odwiedziło już 1 odwiedzający (10 wejścia) tutaj!
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=